آیا واقعا برای داشتن خانهای تمیز به وایتکس نیاز داریم؟
وایتکس سالهاست بهعنوان سلاحی قدرتمند علیه باکتریها شناخته میشود؛ مادهای که میتواند تقریبا هر میکروبی را نابود کند. با این حال، بسیاری از افراد بهدلیل خطرات احتمالی آن، از جمله واکنشهای شیمیایی خطرناک با مواد دیگر و بخارات تحریککننده، ترجیح میدهند سراغش نروند. کارشناسان میگویند این احتیاط بیدلیل نیست. در واقع، وایتکس در خانههای معمولی بهندرت ضروری است و نباید به محصولی روزمره برای نظافت تبدیل شود.
وایتکس یا همان هیپوکلریت سدیم، یک ضدعفونیکننده است. تفاوت مهمی میان «تمیز کردن» و «ضدعفونی کردن» وجود دارد. تمیز کردن یعنی زدودن فیزیکی آلودگیها، چربی و میکروبها با آب و مواد شوینده. اما ضدعفونی کردن به معنای کشتن میکروبهای باقیمانده پس از تمیزکاری است. متخصصان تاکید میکنند که برای نظافت معمول خانه، آب گرم و صابون تقریبا همیشه کافی است و در اغلب موارد نیازی به ضدعفونی کردن سطوح وجود ندارد.
موارد محدودی وجود دارد که استفاده از وایتکس توصیه میشود؛ مثلا زمانی که سطحی با مایعات بدن، مدفوع یا استفراغ فرد بیمار آلوده شده باشد. در آشپزخانه نیز برای ضدعفونی سطحی که با مواد غذایی پرخطر مانند مرغ خام تماس داشته، میتوان از محلول بسیار رقیق وایتکس استفاده کرد، هرچند ضدعفونیکنندههای مخصوص سطوح تماس با غذا گزینه ایمنتری هستند. برای نظافت حمام، دوش یا حتی لکههای خفیف کپک نیز معمولا شوینده معمولی و آب کفایت میکند. برای توالت هم محصولات حاوی اسید لاکتیک پیشنهاد میشوند.
بخارات وایتکس میتواند برای کودکان و افراد مبتلا به آسم خطرناک باشد و استفاده مکرر از آن با افزایش مشکلات تنفسی مرتبط دانسته شده است. در صورت نیاز به ضدعفونی، ترکیباتی با اسید سیتریک، اتانول یا اسید استیک میتوانند جایگزینهای مناسبی باشند، در حالی که بهتر است از محصولات حاوی ترکیبات آمونیوم چهارتایی پرهیز شود.
اگر ناچار به استفاده از وایتکس هستید، هرگز آن را با مواد دیگری مانند سرکه یا آمونیاک مخلوط نکنید، محیط را تهویه کنید، از دستکش و محافظ چشم استفاده کنید، ابتدا سطح را با آب و صابون بشویید، برچسب محصول را بهدقت بخوانید و محلول رقیقشده را پس از مصرف دور بریزید. تمیزی خانه بیش از آنکه به مواد قوی وابسته باشد، به روش درست نظافت بستگی دارد.
