آیا فرزندتان همیشه مثل کنه به شما می‌چسبد؟!

اگر فرزند شما مدام دنبال‌تان راه می‌افتد، به پای‌تان می‌چسبد، حتی پشت در حمام منتظرتان می‌ماند یا بدون حضور شما آرام نمی‌شود، شاید با پدیده‌ای روبه‌رو باشید که این روزها در شبکه‌های اجتماعی به آن «بچه ولکرویی» یا «Velcro Kid» می‌گویند؛ اصطلاحی الهام‌گرفته از چسب ولکرو که به کودکان بیش از حد وابسته به والدین اشاره دارد.

این رفتارها معمولا در نوزادان و کودکان خردسال طبیعی است. روانشناسان می‌گویند بچه‌ها در سال‌های اول زندگی برای غذا، امنیت، آرامش و مراقبت کاملا به والدین وابسته‌اند، بنابراین هنگام دوری از آنها احساس اضطراب می‌کنند. حتی ناتوانی نوزاد در درک «ماندگاری اشیا» باعث می‌شود فکر کند وقتی والد از دیدش خارج می‌شود، شاید دیگر برنگردد.

اما تحقیقات نشان داده چسبندگی کودک لزوما به معنای داشتن «دلبستگی ناسالم» نیست. حتی کودکانی که قبلا مستقل بوده‌اند ممکن است بعدها به دلیل تغییرات زندگی مثل شروع مدرسه، اسباب‌کشی یا مشکلات خانوادگی، بیش از حد به والدین بچسبند.

این رفتارها گاهی در نوجوانان هم دیده می‌شود؛ مثلا نیاز دائمی به تماس، دنبال کردن والدین در خانه یا نیاز همیشگی به اطمینان گرفتن از آنها. با این حال، هرچند این مرحله برای بسیاری از کودکان موقتی است، اما می‌تواند والدین را از نظر روحی کاملا خسته کند. کمبود فضای شخصی، احساس فرسودگی، اضطراب و حتی تاثیر منفی بر روابط خانوادگی از پیامدهای آن است.

کارشناسان توصیه می‌کنند والدین برای کاهش این وابستگی، مرزهای مشخصی تعیین کنند و از کمک همسر، اعضای خانواده یا مراقبان دیگر استفاده کنند. پرت کردن حواس کودک با بازی، مسئولیت کوچک یا فعالیت سرگرم‌کننده نیز می‌تواند موثر باشد.

با این حال، اگر ترس کودک از جدایی بسیار شدید باشد و با کابوس، گریه‌های شدید، امتناع از مدرسه رفتن، نگرانی دائمی یا علائم جسمی مثل دل‌درد و سردرد همراه شود، ممکن است نشانه «اختلال اضطراب جدایی» باشد؛ مشکلی که نیاز به تشخیص پزشک و گاهی درمان تخصصی دارد.