پوست موز، مضرتر از آنچه فکر میکنید!
پوست موزی که معمولاً آن را دور میاندازید، ممکن است حامل خطرات جدیتر از چیزی باشد که تصور میکنید. از میزان بالای آفتکشها گرفته تا واکنشهای آلرژیک تهدیدکننده زندگی، شواهد علمی نشان میدهند که پوست موز باید بسیار جدیترمورد توجه قرار گیرد.
طبق گزارش Environmental Working Group، تولید تجاری موز در هر هکتار به حدود ۳۵ پوند آفتکش نیاز دارد. مطالعه منتشرشده در Journal of Hazardous Materials نشان میدهد که پوست موز بیشترین میزان آفتکشها را جذب و در خود نگه میدارد. باقیمانده آفتکشها میتواند تا ۰٫۸۷ میلیگرم بر کیلوگرم در پوست وجود داشته باشد، در حالی که مقدار کمتری در گوشت داخلی میوه یافت میشود.
مولکولهای سمی آفتکش میتوانند تا عمق سه میلیمتری از پوست عبور کرده و وارد بافت داخلی موز شوند؛ به این معنا که حتی پوست گرفتن موز تضمینکننده حذف کامل مواد شیمیایی نیست. بیشتر باقیماندههای آفتکش در پوست متمرکز هستند و حتی در روشهای پختوپز خانگی با حرارت بالا نیز به طور کامل از بین نمیروند.
کارشناسان به مادهای به نام کلرپیریفوس اشاره میکنند؛ یک سم عصبی بسیار قوی که در کشت موز رایج است و میتواند در رشد مغز کودکان اختلال ایجاد کرده و باعث کاهش عملکرد شناختی شود.
مطالعات پزشکی منتشرشده در PubMed نشان میدهد که حدود ۴۵ درصد از افراد دارای آلرژی به لاتکس، به موز نیز حساسیت دارند. پروتئینهای موجود در لاتکس طبیعی با ترکیبات موجود در موز واکنش متقابل دارند و حتی تماس پوستی ساده میتواند واکنش آلرژیک ایجاد کند؛ علائمی مانند تورم گلو، سرگیجه و استفراغ گزارش شدهاند و نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارند.
در نهایت، منابع USDA و FDA توصیه میکنند در صورت امکان از موزهای ارگانیک استفاده شود. با این حال، مرورهای علمی نشان دادهاند که نمونههای ارگانیک بررسیشده معمولاً فاقد باقیمانده آفتکشها در پوست هستند.
