اخباراخبار جهان

واکنش مردم به مرگ ملکه در کشورهای گوناگون- سوگواری یا خشنودی؟

در سال 1952، ملکه الیزابت دوم پس از نشستن بر تخت سلطنت وارث زندگی میلیون ها انسان شد که بسیاری از آن ها تمایلی به این بندگی و اسارت نداشتند. امروز مرگ ملکه در مستعمره های سابق انگلستان احساسات پیچیده ای از جمله خشم را برانگیخته است. علیرغم پیام های تسلیت رسمی حاوی پیام هایی در ستایش زندگی پربار و خدمات بی شائبه ملکه، مردم در کشورهای آفریقایی، آسیایی، کارائیب و… با یادآوری تلخکامی های گذشته چندان از مرگ او ناراحت نیستند. در این کشورها صحبت هایی از میراث استعمار، برده داری و تنبیهات بدنی در مدارس آفریقایی مطرح شده و عده ای معتقدند ملکه الیزابت موظف بود طی هفت دهه سلطنت خود این مسایل را به دنیا معرفی کند. در کنیا –جایی که دهه ها قبل الیزابت جوان در یک نامه از مرگ پدر و آغاز سلطنت خود مطلع شد- وکیلی به نام آلیس موگو دست به انتشار سندی رنگ و رو رفته مربوط به سال 1956 زد. این سند چهار سال پس از بر تخت نشستن الیزابت دوم و در بحبوحه سرکوب شدید شورش مائو مائو بر ضد استعمار بریتانیا منتشر شد. در این سند نوشته شده بود: اجازه حرکت صادر شده است. در آن روزگار در حالی که بیش از 100 هزار کنیایی در شرایطی سخت در کمپ ها جمع آوری شده بودند، برخی افراد از جمله مادربزرگ موگو برای تردد مجبور به کسب مجوز از استعمارگران بریتانیایی بودند. موگو روز پنجشنبه و تنها چند ساعت پس از انتشار خبر مرگ ملکه در پیامی توییتری نوشت: در گذشته اکثر اجداد ما سرکوب شدند و من نمی توانم برای کسی که باعث این سرکوب و خفقان بوده سوگواری کنم. 

اما، به نوشته آسوشیتد پرس، اوهارو کنیاتا رئیس جمهور کنیا – که پدرش جومو کنیاتا از زندانیان سابق در دوران سلطنت ملکه بوده است- همچون دیگر رهبران آفریقایی مشکلات گذشته و تلخکامی ها را به فراموشی سپرده و ملکه را شاخص ترین و برجسته ترین چهره در قرن های 20 و 21 نامیده است. اما آتش خشم در میان مردم عادی جامعه همچنان شعله ور است؛ مردمی که پس از پشت سر گذاشتن تجارب سوءاستفاده های مختلف و برده داری، حال خواهان معذرت خواهی دولت بریتانیا و انجام اقدامات لازم از سوی این کشور هستند. بنا به اظهار نظر برت ساموئل- عضو شورای ملی جبران خسارت جامائیکا- وقتی سخن از کشورهای مشترک المنافع به میان می آید، منظور کسب منافع برای انگلستان است، چرا که ثروت هرگز بین کشورهای مشترک المنافع تقسیم نشده است. 

به باور عده ای از تاریخ نگاران، الیزابت حاکمی بود که بر گذار مسالمت آمیز کشورها از امپراطوری بودن به مشترک المنافع شدن نظارت می کرد و انجمنی داوطلبانه شامل 56 کشور با اشتراکات تاریخی و زبانی را به وجود آورد. عده ای دیگر اما او را نماد ملتی می دانند که طوق بندگی را بر گردن مستعمرات خود انداخت و حقوق مردم تحت سلطه خود را ضایع کرد. 

در کشورهای خاورمیانه- جایی که مردم آن بریتانیا را مسئول سیاست های استعماری می دانند که با اقدامات خود دست به تعیین مرزهای سرزمین ها زد و باعث ایجاد مناقشات امروزی شد- مردم از مرگ ملکه چندان متاثر نشدند و حتی این اتفاق باعث خشنودی بسیاری از آن ها نیز شد.

رهبر گروه حماس روز شنبه از پادشاه چارلز سوم خواست دست به اصلاح تصمیمات سیاسی بریتانیا که موجبات سرکوب فلسطینیان را فراهم آورده است بزند. 

بسیاری از ساکنان قبرس در محله های یونانی نشین هنوز جنگ های چریکی چهار ساله دهه 1950، اتفاقات ناگوار آن دوران و بی تفاوتی ملکه نسبت به اعدام 9 تن از شهروندان به دست سربازهای انگلیسی را به خاطر دارند. 

کشور هند با عبور از استعمار و پیشی گرفتن از اقتصاد انگلستان، اکنون بر آن است با تدابیر نارندرا مودی دست به حذف نمادها و اسامی استعماری بزند. اکنون هند بزرگترین کشور دموکراتیک جهان است و مردمان آن معتقدند شاه ها و ملکه ها در دنیای امروز جایگاهی ندارند. عده ای نیز به همدردی با الیزابت، شرایطی که در آن زاده شد و به دل اتفاقات تاریخی پرتاب شد پرداختند. به باور عده ای ملکه در سال های اول سلطنت بسیار جوان بوده و به طور حتم دست های پشت پرده بر امور سلطنتی نظارت داشتند و نمی توان ملکه را مقصر تمام رنجی دانست که مردمان گذشته متحمل شده اند. 

بنا به گفته تیموتی کالگیرا، تحلیلگر سیاسی اوگاندا، در میان برخی کشورهای آفریقایی شاهد پیوندهای معنوی هستیم. پیوندهایی که در نتیجه سال ها برده داری، استعمار و در نهایت حرکت به سمت مشترک المنافع شدن شکل گرفته است. به هر صورت، اکنون شاهد لحظه ای دردناک و خاطره انگیز هستیم. معیارهایی همچون شخصیت، جایگاه و سن ملکه و همچنین محوریت زبان انگلیسی در امور بین الملل برای به حاشیه راندن برخی از منتقدان کفایت می کند، چرا که ملکه در نگاه بسیاری از مردم، مادر جهان بوده است. 

در کشورهای حوزه کارائیب نیز دیدگاه های مختلفی در واکنش به مرگ ملکه وجود دارد. برخی کشورهای این منطقه دیگر تمایلی به ریاست خاندان سلطنتی ندارند. نخست وزیر جامائیکا نیز از ایجاد تفکرات متناقض در میان مردم سخن گفت و بیان داشت این کشور به دنبال کسب استقلال کامل است. به نظر می رسد نسل جوان تر خاندان سلطنتی نسبت به پیامدهای استعماری حساسیت بیشتری از خود نشان می دهند. اخیرا شاهزاده ویلیام، ولیعهد انگلستان، نسبت به برده داری و پیامدهای آن ابراز ناراحتی کرد. به گفته نادین اسپنس، فعال مدنی، تجلیل از ملکه در میان نسل بزرگسال جامائیکا مساله عجیبی نیست؛ زیرا بریتانیا ملکه را انسانی خیرخواه نشان می داد که همواره از آن ها مراقبت می کرده است؛ اما تفکرات نسل جوان نسبت به خاندان سلطنتی متفاوت است. به باور او تنها مساله آزاردهنده در مورد مرگ ملکه این است که بدون معذرت خواهی به خاطر سال ها استعمار و برده داری درگذشت. ملکه باید پیش از مرگ عذرخواهی می کرد.   

منبع خبــــــر

 

 

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید