نه تفاوت سرنوشتساز میان سیستم درمانی کانادا و آمریکا
سیستم درمانی کانادا تفاوتهای عمیقی با آمریکا دارد؛ تفاوتهایی که بر تصمیم مردم درباره مراجعه به پزشک، پیشگیری و حتی تحمل بیماری اثر میگذارد.
نخستین تفاوت، نحوه پرداخت است. در کانادا ویزیتهای معمول و مراقبتهای اولیه زیر پوشش سیستم درمانی عمومی است. بیمار تنها کارت سلامت استانی خود را ارائه میکند و هزینه از طریق مالیاتها و حق بیمههای عمومی پرداخت میشود. در آمریکا، حتی افراد بیمهشده نیز اغلب باید هنگام مراجعه بخشی از فرانشیز را بپردازند و افراد بدون بیمه کل مبلغ را تقبل میکنند.
دوم، زمان انتظار در برابر هزینه است. در کانادا نگرانی اصلی، زمان انتظار برای ویزیت پزشک متخصص یا آزمایشهایی مانند MRI است؛ گاهی ماهها برای خدمات غیر اورژانسی صبر میشود. در آمریکا، دغدغه اول هزینه و سهم پرداختی از جیب است؛ همین موضوع میتواند باعث تعویق یا انصراف از مراجعه شود.
سوم، وابستگی به شغل. در آمریکا بیمه درمانی عمدتاً به محل کار وابسته است و با از دست دادن شغل، بیمه هم از بین میرود. در کانادا دسترسی به خدمات درمانی بر اساس اقامت است، نه اشتغال؛ چه فرد شاغل باشد چه بیکار، پوشش درمانی تغییر نمیکند.
چهارم، انتخاب پزشک. کاناداییها معمولاً نگران «داخل یا خارج شبکه بودن» پزشک نیستند؛ خدمات ضروری در چارچوب سیستم استانی پوشش داده میشود. در آمریکا، بررسی شبکه بیمه ضروری است و مراجعه خارج از شبکه میتواند بسیار پرهزینه باشد.
پنجم، قیمت داروها. بهدلیل مذاکره دولتی و سقف قیمت، داروها در کانادا ارزانترند. هرچند بسیاری بیمه تکمیلی دارند، قیمت پایه دارو معمولاً کمتر از آمریکا است.
ششم، اورژانس. مراجعه به اورژانس در کانادا با ترس از قبضهای نجومی همراه نیست. در آمریکا، هزینههای بالای اورژانس باعث میشود برخی افراد مراجعه را به تأخیر بیندازند.
هفتم، بروکراسی. ساختار اداری کانادا سادهتر است و بیماران با فرمهای پیچیده و چانهزنیهای طولانی با بیمه کمتر درگیر میشوند؛ در حالی که سیستم آمریکا پیچیده و زمانبر توصیف میشود.
هشتم، مرخصی استعلاجی. در برخی مناطق کانادا، مانند بریتیش کلمبیا، کارفرما برای چند نوبت اول مرخصی کوتاهمدت نمیتواند گواهی پزشک مطالبه کند. در آمریکا بسیاری از کارکنان، بهویژه در مشاغل کمدرآمد، برای حفظ درآمد ناچار به کار در زمان بیماری هستنند.
نهم، نگرش بنیادین. در آمریکا درمان بیشتر بهعنوان خدمتی در بازار آزاد دیده میشود. در کانادا، سلامت یک حق همگانی و خدمتی عمومی تلقی میشود؛ رویکردی که بر برابری اجتماعی تأکید دارد، حتی اگر به معنای مالیات بالاتر و زمان انتظار طولانیتر باشد.
