مقالاتمقالات اجتماعی

منشا رویکرد کانادا به مواد مخدر؛ علم یا نژادپرستی؟

آیا   شما می دانید چرا کانادا در سال 1923 ماریجوانا را غیر قانونی اعلام کرد؟ خیر؟ هیچ کس نمی داند!

در همان زمان، یکی از نمایندگان پارلمان این سوال را مطرح کرد که اصلا ماریجوانا چیست و به او توضیح داده شد نوعی گیاه است که در هند پرورش داده می شود و مصرف آن بی خطر است. با این وجود، ماریجوانا به فهرست مواد ممنوعه در کانادا اضافه شد.

اما برعکس، درباره ممنوعیت تریاک و مشتقات آن، ماجرا را می دانیم. در سال 1907 و در بحران بیکاری، لیگ مخالفان آسیایی ها در ونکوور تظاهراتی برپا کردند مبنی بر اینکه کارگران مهاجر آسیایی شغل های سفیدپوستان را از آنها دزدیده اند.به دنبال آن در چایناتاون تظاهرات متقابلی برگزار شد و ناآرامی هایی ایجاد کرد.

در این میان، چینی ها مالک دو مجموعه قانونی توزیع تریاک بودند که رو به گسترش بود. بنابراین، وزیر کار تحت تاثیر شعارهای سفیدپوستان علیه افزایش نقش آفرینی آسیایی ها در کانادا، در سال 1908 قانون ممنوعیت مصرف تریاک را به تصویب رساند. 

داستان ممنوع شدن ماریجوانا و تریاک در کانادا نشان می دهد از چیزی بیش از غفلت و نژادپرستی سرچشمه نگرفته و اثری از رویکرد علمی بر اساس دلیل و مدرک، در آن دیده نمی شود.

در واقع، با وجود اینکه یک تحقیق علمی که در سال 2010 در مجله پزشکی لانست بریتانیا منتشر شد، نشان  داد الکل در بین مواد روانگردان از همه مضرتر است، این ماده همچنان به صورت قانونی در کشور تولید، توزیع و مصرف می شود؛ نکته ای که کشورهای جنوبی بارها به آن معترض شده اند.

آنها می گویند کشورهای ثروتمند شمالی مغرضانه از الکلی که از گندم و سیب زمینی که در سمت شمال می روید حمایت می کنند در حالی که ماریجوانا و کوکائین به دست آمده از گیاهان جنوبی را غیر قانونی می نامند.

به نوشته وبسایت استار، این استراتژی سلیقه ای غیر علمی بهای گزافی داشته که از قضا، مردم کانادا آن را پرداخته اند. کانادا سالانه حدود 8 میلیارد دلار از محل هزینه های مربوط به رسیدگی قضایی و از دست دادن نیروی کار به دلیل صدور محکومیت هایی مانند حبس ضرر می کند. و در حالی که همه مطالعات حاکی از آن است که غیر قانونی کردن مواد مخدر تاثیری بر کاهش مصرف ندارد، کانادا با در پیش گرفتن استراتژی ممنوعیت، تنها به شکل گیری شبکه های زیرزمینی و بازار سیاه دامن زده است. در نتیجه، در جنگ بر سر معاملات مواد مخدر صدها نفر جان خود را از دست می دهند و هزاران نفر نیز قربانی مصرف مواد ناخالص بازارهای سیاه، که آلوده به بنزودیازپاین و فنتانیل است می شوند. فقط سال گذشته 7500 کانادایی بر اثر مصرف مواد سمی جان باختند.

با توجه به این آمار غم انگیز، تذکر یک کارشناس دولتی در سال گذشته درباره پایان استراتژی مممنوعیت جای خوشحالی داشت. او توصیه کرد تهیه و تدوین یک چارچوب واحد برای مصرف همه مواد روانگردان از جمله الکل، تنباکو و ماریجوانا در اولویت قرار گیرد. اما با گذشت یک سال، هنوز خبری از تغییر دیده نمی شود و همچنان رویکرد کانادا نسبت به الکل و تنباکو در برابر سایر مواد مخدر کاملا متفاوت است.

در اوایل امسال نیز به درخواست بریتیش کلمبیا، اداره سلامت کانادا با جرم زدایی از حمل و مصرف میزان اندک مواد مخدر در این استان موافقت کرد اما به نظر می رسد دولت علاقه ای به گسترش این سیاست به سایر استان ها ندارد.

در حال حاضر، مهم ترین کاری که می توان انجام داد تاسیس مراکز مصرف و تامین مواد مخدر خالص برای مصرف کنندگان است. چرا که زیر سایه بی نظارتی بر بازار های غیر قانونی، هر سال هزاران نفر جان خود را بر اثر اوردوز از دست می دهند.

هرچند اتاوا چندین برنامه را با هدف نظارت بر مصرف مواد راه اندازی کرده اما به دلیل هزینه های بالا، تعداد آنها کم و ظرفیت ثبت نام بسیار محدود است. 

به هر حال، تا زمانی که دولت لجوجانه بر رویکرد ممنوعیت و جرم انگاری پافشاری کند، مشکل مواد مخدر در کانادا حل نخواهد شد و هزاران کانادایی با جان خود بهای آن را خواهند پرداخت

منبع خبــــــر

 

 

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید