فقط یک ساعت سر و صدای بلند در روز تهدیدی پنهان برای مغز و پارکینسون

یک مطالعه جدید هشدار می‌دهد که قرار گرفتن در معرض صداهای بلند، حتی فقط یک ساعت در روز، ممکن است علائم بیماری پارکینسون را تشدید کند و حتی روند آسیب مغزی را سرعت ببخشد.

در این تحقیق، دانشمندان چینی روی موش‌هایی کار کردند که در مراحل اولیه پارکینسون بودند اما هنوز علائم واضحی نداشتند. این حیوانات در معرض صداهایی بین ۸۵ تا ۱۰۰ دسی‌بل قرار گرفتند؛ شدتی مشابه صدای چمن‌زن یا مخلوط‌کن. نتیجه نگران‌کننده بود: تنها پس از یک ساعت، موش‌ها کندتر حرکت کردند و تعادلشان کاهش یافت. اگرچه این اثرات موقتی بودند، اما قرارگیری مداوم به مدت یک هفته باعث مشکلات حرکتی پایدار شد.

پژوهشگران کشف کردند بخشی از مغز به نام «کولیکولوس تحتانی» که مسئول پردازش صداست، به ناحیه‌ای به نام «سابستانسیا نیگرا» متصل است؛ همان بخشی که در پارکینسون آسیب می‌بیند و دوپامین تولید می‌کند. تحریک مداوم این ناحیه توسط صداهای بلند، باعث کاهش پروتئینی حیاتی برای انتقال دوپامین و در نهایت مرگ سلول‌های تولیدکننده آن شد.

کمبود دوپامین عامل اصلی علائمی مانند لرزش، سفتی عضلات، اختلال تعادل و مشکلات گفتاری در پارکینسون است. این بیماری پیشرونده بوده و درمان قطعی ندارد، اگرچه داروهایی مانند Levodopa می‌توانند علائم را کنترل کنند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل محیطی مانند آلودگی صوتی ممکن است نقش مهمی در تشدید یا حتی آغاز این بیماری داشته باشند. پیش‌تر نیز عواملی مانند آلودگی هوا و مصرف زیاد غذاهای فوق‌فرآوری‌شده با افزایش خطر پارکینسون مرتبط شناخته شده بودند.

هرچند این مطالعه روی حیوانات انجام شده، اما نتایج آن زنگ خطری جدی برای انسان‌هاست: قرار گرفتن مداوم در محیط‌های پر سر و صدا، از کارگاه‌ها تا هدفون‌های با صدای بلند، ممکن است بیش از آنچه تصور می‌کنیم به مغز آسیب بزند.

این تحقیق بار دیگر اهمیت محافظت از گوش و مغز در برابر صداهای شدید را یادآوری می‌کند؛ خطری نامرئی که می‌تواند پیامدهای بلندمدت داشته باشد.