شکاف دستمزد در کانادا: چرا حداقل حقوق هنوز کفاف زندگی را نمیدهد؟
حداقل دستمزد در کانادا بسته به استان میتواند بیش از ۴ دلار در ساعت تفاوت داشته باشد. این اختلاف برای یک کارگر تماموقت در سال ۲۰۲۶ به حدود ۸ هزار دلار در سال میرسد و همین تفاوت میتواند تعیین کند که آیا فرد قادر به تأمین هزینههای زندگی هست یا نه.
در سطح فدرال، حداقل دستمزد برای کارکنان صنایع تحت نظارت دولت مانند بانکها، خدمات پستی و مخابرات ۱۷.۷۵ دلار در ساعت است. این رقم هر سال اول اپریل براساس شاخص تورم افزایش مییابد و انتظار میرود در سال ۲۰۲۶ به حدود ۱۸.۱۰ دلار برسد. با این نرخ، یک کارگر تماموقت پیش از مالیات سالانه حدود ۳۶ هزار و ۹۰۰ دلار درآمد دارد.
در میان استانها، بریتیش کلمبیا با ۱۷.۸۵ دلار در ساعت بالاترین حداقل دستمزد را دارد و قرار است از جون ۲۰۲۶ به ۱۸.۲۵ دلار افزایش یابد. در مقابل، آلبرتا و ساسکاچوان با ۱۵ دلار در ساعت پایینترین حداقل دستمزد را دارند؛ رقمی که در آلبرتا از سال ۲۰۱۸ ثابت مانده است. کارگران تماموقت در این استانها پیش از مالیات سالانه حدود ۳۱ هزار و ۲۰۰ دلار درآمد دارند.
در انتاریو حداقل دستمزد عمومی ۱۷.۶۰ دلار در ساعت است و انتظار میرود در اکتبر ۲۰۲۶ به حدود ۱۸ دلار برسد. نوناووت با ۱۹ دلار در ساعت بالاترین حداقل دستمزد در کل کانادا را دارد که بازتابی از هزینه بسیار بالای زندگی در شمال کشور است. در کبک نیز حداقل دستمزد عمومی ۱۵.۷۵ دلار است و کارگران انعامبگیر نرخ جداگانهای دارند.
با این حال مشکل اصلی فاصله میان حداقل دستمزد و هزینه واقعی زندگی است. در مترو ونکوور، دستمزد قابلزندگی حدود ۲۵.۶۸ دلار در ساعت برآورد میشود؛ یعنی کارگری که حداقل دستمزد میگیرد باید حدود ۵۴ ساعت در هفته کار کند تا درآمدی معادل ۳۵ ساعت کار با دستمزد قابلزندگی داشته باشد.
در تورنتو نیز این فاصله چشمگیر است. دستمزد قابلزندگی حدود ۲۳.۱۵ دلار در ساعت محاسبه شده، در حالی که حداقل دستمزد ۱۷.۶۰ دلار است. با اجاره ماهانه آپارتمان یکخوابه که بین ۲۱۰۰ تا ۲۴۰۰ دلار است، تقریباً تمام درآمد ماهانه یک کارگر حداقل دستمزد صرف اجاره میشود.
در کلگری شکاف میان حداقل دستمزد ۱۵ دلاری و دستمزد قابلزندگی ۲۲.۴۰ دلاری نشان میدهد بسیاری از کارگران برای تأمین هزینههای پایه مجبورند ساعتهای بسیار بیشتری کار کنند. این اختلافها نشان میدهد که برای میلیونها کارگر کانادایی، داشتن شغل لزوماً به معنای توانایی تأمین زندگی نیست.
