اخباراخبار کانادا

رویای خانه اولی ها چرا کم کم به تاریخ پیوست؟

یک خانه ساده با یک حیاط و گاراژ، خانه ایده آل بسیاری از زوج های جوان است. آرزویی که شاید زمانی دست یافتنی بود، اما اکنون مدت هاست به یک آرزوی محال تبدیل شده است.

زمانی که لیز اسکانلون و همسرش در سال 2002 به تورنتو نقل مکان کردند، خرید یک خانه برای آنها اولویت داشت.

در آن زمان با توجه به دستمزد او و همسرش، این هدف چندان غیرمنطقی نبود. آنها نهایتا پس از بازدید از 10 یا 15 خانه، یک خانه نیمه آجری زرد رنگ ساخته شده در دهه 1930 را پیدا کردند. این خانه دارای سه اتاق خواب کوچک و یک زیرزمین کوچک بود. آنها نهایتا توانستند این خانه را با بودجه 250 هزار دلاری خریداری کنند. هر چند این بدهی برای آنها تا اندازه ای زیاد بود، اما قابل مدیریت بود.

دهه ها بود که تمام خانواده ‌های کارگر سطح متوسط می ‌توانستند در همان سال های ابتدای زندگی مشترک خود یک خانه ارزان قیمت و نقلی موسوم به خانه اولی تهیه کنند.

در دوره پس از جنگ، انبوه سازان با توجه به سودآوری این بازار، هزاران خانه ساده تک واحدی را در قالب مجموعه های جدید مسکونی ساختند.

اما کم کم مفهوم خانه اولی در تورنتو رنگ باخت، زیرا از سال 2000 به بعد، تناسب بین درآمد افراد و قیمت خانه ها در تورنتو از بین رفت. براساس گزارش 2021 وام مسکن متخصصان کانادا، قیمت خانه در حال حاضر در انتاریو حدود 22.5 برابر متوسط درآمد قابل تصرف خانوارها است. در حالی که این رقم در سال 2010 حدود 12.1 درصد بوده است.

در ماه نوامبر  یک اندیشکده در ونکوور گزارش داد که 27 سال طول می کشد تا یک جوان بتواند پول لازم برای پیش پرداخت 20 درصد از بهای یک خانه در تورنتو را پس انداز کند. در حالی که این بازه زمانی برای نسل بیبی بومر (متولدین سال های پس از جنگ جهانی دوم بین سال های 1946 تا 1964) حدود شش سال بود.

این آمارها به سادگی نشان می دهند که کانادایی ها خصوصا خانه اولی ها، روز به روز از رویای خانه دار شدن دور و دورتر می شوند.

منبع خبــــــر

 

 

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید