حقیقت دورکاری: چرا بهرهوری کار در خانه آنقدر که فکر میکنید نیست
در سالهای اخیر، کار از خانه آزادیبخش به نظر میرسید و راحتی و انعطاف زیادی به همراه داشت. با این حال، بسیاری از کارفرمایان اکنون دورکاری را محدود کرده و حضور در دفتر را میطلبند. تحقیقات نشان میدهد که بهرهوری در خانه قطعی نیست و به نوع شغل، محیط خانه و سبک مدیریت بستگی دارد. برخی مطالعات افزایش جزئی بهرهوری را نشان میدهند، اما بدون هماهنگی، ارتباط و نظارت قوی، این مزایا ناپایدار هستند.
فراتر از بهرهوری، دورکاری میتواند روی همکاری، آموزش و فرهنگ سازمانی تأثیر منفی بگذارد. تعاملات غیررسمی مانند جلسات ایدهپردازی ناگهانی یا مشاورههای کوتاه نقش مهمی در نوآوری و رشد شغلی دارند. پژوهش استنفورد نشان میدهد که کارمندان پارهوقت دورکار بهرهوری مشابه همکاران حضوری دارند، اما دورکاری کامل نگرانیهایی درباره کار تیمی، فرصتهای یادگیری و پیشرفت شغلی ایجاد میکند.
کارفرمایان به دلایل متعدد بازگشت به دفتر را ترجیح میدهند: دیده شدن کارکنان و یادگیری مهارتهای ناپیدا، بهویژه برای کارکنان جوان یا تازهوارد، اهمیت دارد. اگر دورکاری مدیریت نشود، بهرهوری میتواند 10 تا 20 درصد کاهش یابد. ارتقای شغلی نیز در خطر است؛ کارکنان دورکار کامل ممکن است ارتقای کندتری داشته باشند و با فرهنگ شرکت ارتباط ضعیفتری برقرار کنند. مدلهای ترکیبی (هایبرید)، تعادل میان انعطاف و نظارت را ایجاد میکنند.
برای کارکنان، انعطاف به تنهایی کافی نیست. دیده شدن نزد مدیران، ارتباط مستمر با همکاران و ایجاد محیط کار خانگی مناسب ضروری است. درخواست حضور بیشتر در دفتر نشاندهنده اولویتهای سازمانی است، نه عملکرد شخصی. برای کارکنان مسنتر که مربیگری کارکنان جوان یا مدیریت مسئولیتهای خانگی را بر عهده دارند، سازگاری با این انتظارات میتواند ارزش و امنیت شغلی را افزایش دهد. در نهایت، کار از خانه میتواند بهرهور باشد، اما دیده شدن، ارتباط و هماهنگی با اهداف شرکت به همان اندازه حیاتی است.
