املاک و مسکنمقالات

برای حل بحران مسکن در تورنتو، به سیاستمداران اعتمادی نیست!

به قلم: شاکه آیوازیان – سیاستمداران لیبرال، محافظه کار یا نیودموکرات خود بحران مسکن را ایجاد کرده اند، بنابراین نمی توان برای رفع آن به ایشان امیدوار بود. 

تورنتو در حال حاضر به مرز شکست رسیده است. شهرداران متوالی پرجمعیت ترین و بزرگترین شهر کانادا، برای خوشنود کردن شهروندان ریاضت اقتصادی را پیشه نکرده از افزایش مالیات بر دارایی خودداری کرده و برای اداره شهر به معجزه و کمک دولت های فدرال و استانی  امید بسته اند و اگر خدای ناکرده، معجزه محقق نشود (که نشده است!)، در مورد به خطر افتادن موقعیت آن هشدار می دهند. 

تورنتویی ها که همواره خود را مترقی توصیف کرده اند، در انتخابات فدرال و استانی عموما به لیبرال ها رای می دهند و وقتی از آنها دلزده می شوند به نیودموکرات ها روی می آورند. چرا چون محافظه کاران و سیاست های آنها – حتی اگر به طراز بودجه منجر شود – را دوست ندارند!

در انتخابات اخیر شهرداری تورنتو شاهد تداوم این روند بودیم. انتخاباتی که به انتخاب اولیویا چائو، نماینده سابق حزب نیودموکرات در پارلمان و بیوه جک لیتون، رهبر محبوب و فقید این حزب، انجامید. 

چائو در طول مبارزات انتخاباتی خود برای مقام شهردار متعهد شد مالیات بر دارایی را در حد متوسط و  مطابق با نرخ تورم حفظ کند، اما به قول خود عمل نکرد و در لایحه بودجه ای که هفته گذشته رونمایی شد، افزایش 9.5 درصدی مالیات بر دارایی را در نظر گرفت که که سه برابر نرخ رسمی تورم 3.4 درصد است. 

واقعیت این است که بحران مسکن حداقل در تورنتو، موضوع اصلی در انتخابات آتی فدرال خواهد بود. اگر یافتن خانه مقرون به صرفه در بیشتر مناطق کانادا دشوار است، در تورنتو تقریبا غیرممکن است. در حالی که قیمت ها در مقایسه با سال گذشته اندکی کاهش یافته، ولی نرخ های بهره بالاتر ، صاحبخانه شدن را به جز برای اقلیت ثروتمند، برای باقی مردم به آرزویی دست نیافتنی تبدیل کرده است. این در حالیست که هزینه اجاره مسکن نیز از کنترل خارج شده است. 

دلیل بحرانی شدن وضعیت مسکن در تورنتو عمدتا از تصمیمات دولت فدرال نشات می گیرد. اتاوا در سال 1993، بودجه فدرال برای ساخت و ساز مسکن ارزان قیمت را لغو کرد، زیرا اشتیاق بسیار اندکی برای بازگشت به این بخش وجود داشت. 

دولت فدرال در مواجهه با بحران های مالی، مسوولیت ساخت و ساز و تامین مسکن را به دولت های استانی و دولت های استانی نیز به نوبه خود آن را به شهرداری ها محول کرده اند، که باعث شده دولت های شهری که گزینه های محدودتری برای جمع آوری پول دارند، تحت فشار مالی مضاعف قرار بگیرند و به ناچار وادار به افزایش مالیات بشوند.  

اما اتاوا علیرغم سلب مسوولیت از خود و بدون در نظر گرفتن کمبود اساسی مسکن مقرون به صرفه، راه را برای ورود تعداد بی سابقه ای مهاجر باز کرده و بحران را دامن زده است. 

سیاستمدارانی که این اوضاع بحرانی را به وجود آورده اند، اکنون خود را به عنوان ناجیانی که می توانند ما را از بحران خارج کنند، معرفی می کنند. جاستین ترودو، پس از سلب مسوولیت از خود و ذکر اینکه تامین مسکن جزو مسوولیت های اصلی دولت فدرال نیست، به اشتباه خود پی برده و اقداماتی برای کاهش فشار فزاینده در نظر گرفت است. از جمله تمدید ممنوعیت خرید ملک توسط اتباع خارجی تا سال 2027، حذف مالیات GST از ساخت و ساز آپارتمان های اجاره ای و قول کاهش تشریفات اداری و پرداخت پول به شهرداری ها برای اجرای پروژه های مسکن. اینکه اینگونه اقدامات تا چه حد کارساز خواهند بود، مشخص نیست. 

صرف اذعان سیاستمداران به اضطراری بودن مساله مسکن، دلیل نمی شود که به همکاری سطوح مختلف دولت – که اتفاقا از جناح های سیاسی مخالف می باشند- امیدوار باشیم. نمایندگان لیبرال انتقادات خود از اولیویا چائو را افزایش داده اند، زیرا چائو به قول آنها کاسه گدایی دست گرفته و دائما پول بیشتری از اتاوا مطالبه می کند. داگ فورد و اولیویا چائو، که علیرغم اختلافات جناحی قول همکاری دادند، بر سر آزاد سازی بخشی از اراضی معروف به کمربند سبز در شمال تورنتو برای ساخت و ساز، با یکدیگر درگیر شدند. 

با توجه به عملکرد ضعیف سیاستمداران، بخصوص در حوزه مسکن مقرون به صرفه، آیا واقعا می توان به هیچ یک از آنها – از چپ و راست و میانه – اعتماد کرد؟ 

 

منبع خبــــــر

 

 


نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا

Adblock را متوقف کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید